การทดลองงานและการบอกกล่าวล่วงหน้าในประเทศไทย

ทำไมสัญญาจ้างในไทยจึงมักกำหนดทดลองงาน 119 วัน

การบอกกล่าวล่วงหน้าตามกฎหมายไทยทำงานอย่างไรจริง ๆ

การบอกกล่าวล่วงหน้าไม่ใช่จำนวนวันที่ตายตัว มาตรา 17 ผูกไว้กับกำหนดจ่ายค่าจ้าง การบอกกล่าวเป็นหนังสือเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวหนึ่ง จะมีผลเป็นการเลิกสัญญาเมื่อถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวถัดไป หากจ่ายค่าจ้างสิ้นเดือน ระยะเวลาจึงอยู่ระหว่างหนึ่งรอบเต็มถึงสองเดือน และการบอกกล่าวช้าไปเพียงวันเดียวอาจเพิ่มภาระอีกหนึ่งเดือนเต็ม

หากนายจ้างให้ลูกจ้างออกก่อนวันดังกล่าว มาตรา 17/1 กำหนดให้จ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าสำหรับวันที่เหลือ โดยต้องจ่ายในวันที่ให้ลูกจ้างออกจากงาน ไม่ใช่รอจ่ายพร้อมเงินเดือนงวดสุดท้าย ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเผยแพร่ไว้ที่ 4105/2561 กรณีจ่ายค่าจ้างวันที่ 30 ของเดือน ผลคือต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าว 51 วัน ไม่ใช่หนึ่งเดือน

อัตราค่าชดเชยตามมาตรา 118

คิดเป็นจำนวนวันของอัตราค่าจ้างครั้งสุดท้าย แต่ละเกณฑ์เป็นการนับอายุงานที่ครบแล้ว และแต่ละอัตราเป็นขั้นต่ำไม่ใช่เพดาน ไม่มีการคำนวณตามสัดส่วนภายในช่วงเดียวกัน และไม่มีอัตราใดอยู่ระหว่างศูนย์กับ 30 วัน อัตรา 400 วันเพิ่มเข้ามาโดยพระราชบัญญัติฯ (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2562 และใช้กับการเลิกจ้างทุกกรณีหลังกฎหมายมีผลใช้บังคับ ไม่ว่าจะเริ่มจ้างเมื่อใด

สิ่งที่เครื่องมือนี้ไม่ได้วินิจฉัย

• ค่าตำแหน่ง โบนัส หรือค่าบริการ จะถือเป็นฐานค่าจ้างหรือไม่ ไม่มีเอกสารของทางราชการฉบับใดวางหลักทั่วไปไว้ ต้องพิจารณาเป็นรายการไปตามนิยามในมาตรา 5
• จำนวนค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานฯ ศาลกำหนดโดยพิจารณาปัจจัยตามกฎหมายห้าประการ ไม่มีสูตรและไม่มีเพดาน เราจึงไม่ระบุช่วงตัวเลขไว้
• ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาของค่าชดเชย บางส่วนอาจได้รับยกเว้นตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 126 แต่การยกเว้นไม่ใช้กับค่าชดเชยที่ได้รับเพราะเหตุเกษียณอายุหรือสิ้นสุดสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลา กรุณาตรวจสอบเพดานปัจจุบันกับกรมสรรพากร
• การเลิกจ้างรายนั้นชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เครื่องมือนี้คำนวณวันที่ตามตัวบทเท่านั้น ไม่ได้ประเมินเหตุแห่งการเลิกจ้าง ข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน หรือข้อเท็จจริงของแต่ละกรณี